تا آزادی حسین رونقی ملکی(بابک خرمدین)

ارجاع پرونده‌ی حسین رونقی ملکی به دادگاه انقلاب

Iran — Tue, 29 Jun 2010 13:00:37 +0000

خبرگزاری حقوق بشر ایران

رهانا: چند روز پس از پایان اعتصاب غذای حسین رونقی ملکی، وبلاگ‌نویس و فعال حقوق‌بشر، پرونده‌ی وی به جریان افتاده و هم‌اکنون برای بررسی بیش‌تر و مطالعه، به شعبه‌ی ۲۶ دادگاه انقلاب ارجاع شده است.

به گزارش خبرنگار رهانا، حسین رونقی ملکی در تاریخ ۲۲ آذر ماه سال گذشته به همراه برادرش که هیچ‌گونه فعالیت سیاسی و یا حقوق‌بشری انجام نداده بود بازداشت شده است. برادرش یک‌ماه بعد در حالی‌که به شدت شکنجه شده و از ناحیه‌ی مهره‌های کمر و تعدادی از دندان‌های‌اش دچار مشکلات فراوانی شده بود، آزاد شد.

خانواده‌ی حسین رونقی ملکی، (بابک خرمدین) شکایتی را علیه بازجویان حسن رونقی ملکی، برادر بزرگ‌تر حسین رونقی تنظیم و به جریان انداخته‌اند.

قرار بازداشت حسین رونقی ملکی برای مدت دو ماه تمدید شده است و از آزادی وی جلوگیری می‌شود. وی در طول زمان بازداشت، به شدت تحت شکنجه، برای انجام اعتراف‌های تلویزیونی قرار داشته است اما در برابر آن مقاومت کرده است.

سکوت گناه است

Iran — Mon, 07 Jun 2010 02:29:41 +0000

این نوشته را حسین در وبلاگ خود، رسوای زمانه، نوشته است:

آموخته ام ، ببینم ندیده ها را ، بشنوم نشنیده ها را ، بدانم ندانسته ها را ، بفهمم دوست داشتن ها و تنفرها را ، تصمیم بگیرم ، عمل کنم و محکم بایستم . خواستم سکوت کنم سخنی نگویم نشد ، دیدم که در این زمانه سکوت گناه است ، گناه هم انجام ندادن کار نیک است آری سکوت گناه است ! در زمانی که دختران و زنان ما بجای نوازش و محبت ، باتوم و خشونت نصبشان می شود ، زمانی که انسان ها به جرم گفتن حقایق در زندان ها هستند ، زمانی که خون هم میهنان خاک میهن را سرخ می کند ، زمانی که دروغ و ریا با ظلم خود را به مردم تحمیل می کند سکوت جایز نیست ، سکوت گناه است …

اکنون 176 روز است که حسین در زندان ضحاک است. حسین را از یاد نبریم…

تعداد امضاهای پتیشن برای نجات حسین به 300 امضا رسید

Iran — Fri, 04 Jun 2010 03:34:25 +0000

سپاس فراوان از شما یاران و همدلان برای امضای این پتیشن. از سه روز پیش تاکنون سیصد نفر این دادخواست را امضا کرده اند. با امضا این دادخواست به عزیزان در بندمان نشان دهیم که به یادشان هستیم و به زندانبانان شب نشین یادآوری کنیم که ما بیشماریم…

حسین رونقی ملکی(بابک خرمدین) فعال حقوق بشر در 22 آذر سال 1388 دستگیر شد. در طول این مدت اطلاع رسانی مناسبی در خصوص او و نیز کمپینی برای آزادی او شکل نگرفته است.
حسین یکی از مسئولان ایران پروکسی بود که برای مبارزه با سانسور اقدام به ساخت فیلترشکن می نمودند. او پیش از دستگیری تمام تمام وقت و انرژی خود را صرف اطلاع رسانی در خصوص زندانیان سیاسی و عقیدتی، تنظیم دادخواست و جمع آوری امضاء برای آزادی آنان، و وبلاگ نویسی در خصوص آزادی بیان می کرد.
پس از دستگیری اما حسین تحت فشارهای شدید روحی و جسمی قرار دارد برای حضور در مقابل دوربین تلویزیون جهت اخذ اعترافات و پذیرفتن اتهامات ساختگی. وی از تاریخ 2 خرداد در اعتراض به شرایط غیرعادلانه و فشار و بدرفتاری مسئولان زندان دست به اعتصاب غذا زد و سه روز بعد در تاریخ پنجم خرداد به سلول انفرادی در زندان اوین انتقال یافت.
رونقی ملکی در 10 خرداد اجازه یافت که ملاقات کوتاهی با خانواده خود داشته باشد و این سومین ملاقات او با خانواده پس از 6 ماه بازداشت است. مادر وی نیز در بیرون زندان دست به اعتصاب غذا زده بود. گفته می شود حسین هم اینک در شرایط بسیار بد جسمانی قرار دارد و به سختی قادر به تکلم است.
لطفا برای نجات حسین رونقی ملکی به این پتیشن بپیوندید همانگونه که او برای ما تلاش میکرد. برای محکوم کردن بی عدالتی و سرکوب از جانب رژیم جمهوری اسلامی اینجا را امضا کنید.

Hossein Ronaghi Maleki Remains in Solitary Confinement

Iran — Thu, 03 Jun 2010 02:20:09 +0000

RAHANA – In a phone call on May 31, blogger and rights activist, Hossein Ronaghi Maleki, told his family that he remains in dire physical condition in a solitary cell in Tehran’s Evin prison.
According to a RAHANA reporter, during the short phone call, Ronaghi described the conditions in his cell as deprolable. His voice was shaking during the conversation, and his family is extremely worried over his well-being.
Ronaghi has been banned from talking about his physical condition in future phone calls.

شرایط وخیم جسمی حسین رونقی ملکی در سلول انفرادی

Iran — Thu, 03 Jun 2010 00:23:35 +0000

دوشنبه شب حسین رونقی ملکی، وبلاگ‌نویس و فعال حقوق بشر طی تماس تلفنی خود از زندان اوین، شرایط جسمی خود را در سلول انفرادی، بد عنوان کرده است.

به گزارش خبرنگار رهانا، در این تماس تلفنی کوتاه، وی شرایط و محیط سلول انفرادی را بد عنوان کرد و از آن‌جایی که لرزش صدای شدیدی در هنگام حرف زدن داشته است، خانواده‌ی وی به شدت نگران سلامت جسمی وی در زندان هستند.

وی از این پس در تماس‌های تلفنی خود از صحبت کردن در مورد شرایط جسمی خود منع شده است.

منبع خبر: رهانا

امروز صد و هفتاد و یکیمین روز بازداشت حسین است.

Iran — Tue, 01 Jun 2010 23:55:19 +0000

امروز صد و هفتاد و یکیمین روز بازداشت حسین است. قرار بود این وبلاگ روزشمار بازداشت حسین باشد. اما وردپرس سر ناسازگاری داشت و کدهای برنامه روزشمار را نپذیرفت.
این متن را حسین در وبلاگش برای مجید توکلی نوشته:

وجودت نازنینت را بنازم. فکر می کردم ایستادگی را کشته اند ، مردانگی را ربوده اند ، استقامت و شیردلی را قربانی کرده اند ، اما نه ! مجید را که دیدم فهمیدم که بزرگی انسان به اسم و رسم نیست ، نشان انسان پرچمی نیست که بالای سر می گیرد تا زیر آن دیده شود ! بزرگی انسان در وجود اوست ، نشان انسان انسانیت اوست و این تفاوت مجید با بزرگانی هست که اسم و رسم بزرگی دارند .
دلم برای باغچه می سوزد/کسی به فکر گل ها نیست/کسی به فکر ماهی ها نیست/کسی نمی خواهد/باورکند که باغچه دارد می میرد/که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است/که ذهن باغچه دارد آرام آرام/از خاطرات سبز تهی می شود/و حس باغچه انگار/چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست/حیاط خانه ما تنهاست/حیاط خانه ی ما/در انتظار بارش یک ابر ناشناس/خمیازه میکشد/و حوض خانه ی ما خالی است/ستاره های کوچک بی تجربه/از ارتفاع درختان به خاک می افتد/و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها/شب ها صدای سرفه می آید/حیاط خانه ی ما تنهاست …

Sign the petition to save Hossein Ronaghi Maleki-Babak Khorramdin

Iran — Tue, 01 Jun 2010 05:49:17 +0000

Our dear friend and vital human rights activist Hossein Ronaghi-Maleki (also known under the alias Babak Khorramdin) has been imprisoned by the Iranian Regime since December 13, 2009. During this time there has been little mention regarding his situation and painfully little effort given towards campaigning for his freedom.
Hossein was a member of IranProxy creating anti-filter software for opposing censorship. Before his detainment, he dedicated his time and energy to gathering information about prisoners, creating websites and petitions for them to be set free, as well as writing his own blog campaigning for freedom of expression.
Throughout his detention, Ronaghi-Maleki has been subjected to excruciating physical and psychological torture techniques by his interrogators who want him to participate in televised confessions. He has gone on hunger strike to protest the harsh conditions of his detention and unlawful actions of the intelligence and judicial authorities. 3 days after he started a hunger strike, on May 24, 2010, he was placed in solitary confinement in Tehran’s Evin Prison. On May 31 he was allowed a prison visit with his Mother after she staged a hunger strike outside of Evin. This was the 3rd time in 6 months that the blogger was able to visit with his family. He is said to be in weak physical condition and has difficulty speaking.
Please join the fight to save Hossein Ronaghi-Maleki, the way he fought for us, and continues to fight. Sign the petition to condemn the severe injustices and oppression of the Iranian Islamic Regime. Write for him, petition for him.

برای نجات حسین رونقی ملکی (بابک خرمدین) این پتیشن را امضا کنید.

Iran — Tue, 01 Jun 2010 05:21:10 +0000

Ronaghi Maleki was Allowed a Prison Visit after his Mother Staged Hunger Strike outside Evin

Iran — Tue, 01 Jun 2010 02:29:19 +0000

RAHANA – Ronaghi’s family, who had been informed of his critical physical condition during a phone call earlier, had asked Tehran’s Prosecutor in a meeting to authorize a face-to-face prison visit for their son. Their requests were turned down by the prosecutor.
One of Ronaghi’s relatives told a RAHANA reporter, “The prosecutor’s refusal to authorize the visit coincided with news of Ronaghi’s hunger strike, along with Tavakoli and Goudarzi, being widely published by the media. The family who was aware of Ronaghi’s kidney problems insisted on having a prison visit with their son.”
The relative went on to say, “After she heard the negative answer to the family’s visit request, Hossien’s mother decided to go on a hunger strike.”
Ronaghi’s mother vowed to continue her hunger strike outside Evin until she was allowed to visit her son. She was told by intelligence agents that she could continue for as long as she wanted, but she would not achieve anything by staging a hunger strike.
Eventually, after a few days of hunger strike when she saw that the authorities were not going to address her demands, Ms Ronaghi became more vocal and her protests became louder. In order to defuse the situation which was becoming increasingly tense, prison officials took Ms Ronaghi inside where she met with a judge who authorized a face-to-face visit for Ronaghi.
During the visit, Hossein asked his mother, who suffers from heart problems, to end her hunger strike. He was then taken back to solitary confinement. This was the 3rd time in 6 months that the blogger visited with his family. He is said to be in weak physical condition and has difficulty speaking.
Ronaghi’s investigation is going through its final stages and his interrogation will reportedly end this week.
Hossein Ronaghi Maleki was arrested in December 2009. On May 24, after he started a hunger strike, he was placed in solitary confinement, where he remains to this day.

دموکراسی و احمد شاملو

Iran — Tue, 01 Jun 2010 01:40:18 +0000

برای آزادی حسین دعا کنیم. این پست را حسین روز قبل از دستگیری در وبلاگش رسوای زمانه گذاشته بود:

با ترس یا با ریش گرو گذاشتن / دموکراسی دس نمیاد / نه امروز نه امسال / نه هیچ وختِ خدا./ منم مث هر بابای دیگه / حق دارم / که وایسم / رو دوتّا پاهام و / صاحاب یه تیکه زمین باشم./ دیگه ذله شده‌م از شنیدن این حرف / که: «ــ هر چیزی باید جریانشو طی کنه / فردام روز خداس!»/ من نمی‌دونم بعد از مرگ / آزادی به چه دردم می‌خوره،/ من نمی‌تونم شیکمِ امروزَمو / با نونِ فردا پُر کنم./ آزادی / بذر پُر برکتیه / که احتیاج / کاشته‌تش./ خب منم این جا زنده‌گی می‌کنم نه / منم محتاج آزادیم / عینه و مث شما.

احمد شاملو با شعرها و گفته های خودش احساس رو در وجود آدمی بیدار می کنه ، زمانی که وجودت سنگینی خاصی احساس می کند و هیچ حرفی پریشان حالی و دل گرفتگی تو را درمان نمی کند شعرهایش با تمام احساس آرامش را به وجود انسان باز می گرداند ، بسیاری از مواقع مثل الان ، وجودم که در هوای گرفته ای پژمرده می شود احساس نیاز می کند به یار و همدمی که من آن را در شعرها و صدای زنده یاد احمد شاملود می یابم . 21 آذر زاد روز احمد شاملو را گرامی می داریم

احمد شاملو در یک سخنرانی می‌گوید: «این توده حافظه‌ی تاریخی ندارد، حافظه‌ی دسته‌جمعی ندارد.» در مصاحبه‌ای بیان می‌کند: «جوانی‏ ما سراسر با دغدغه‏ی آزادی‏ گذشت. امروز هم نسل جوان ما با همين دغدغه‏ می‏زيید و آن را در هر جا که مجال پيدا کند به ‏زبان می‏آورد. اما اين ‏نسل پوياتر و پربارتر است. سال‏های جوانی‏ ما در رؤيای ‏مبارزه به ‏سر آمد اما اين ‏نسل، راست در ميدان مبارزه به‏ جهان ‏آمده. تفاوت در اين ‏است» روزهایی که پرشتاب بر ما می‌گذرند، شاید در خود نویدی را پنهان کرده‌باشند، نوید این‌که ما حافظه‌ی از دست رفته‌ای را باز می‌یابیم. به عبارتی دیگر، نسل جوان ما، حافظه‌ی از دست رفته‌ی تاریخ ما را احضار می‌کند. نام‌هایی را که باید می‌دانستیم و ندانستیم.

احمد شاملو (زاده ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران؛ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۵، در خانهٔ شمارهٔ ۱۳۴ خیابان صفی‌علیشاه – درگذشته ۲ مرداد ۱۳۷۹؛ ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۰ فردیس کرج) شاعر، نویسنده، فرهنگ‌نویس، ادیب، مترجم ایرانی و از اعضای کانون نویسندگان ایران بود. آرامگاه او در امامزاده طاهر کرج واقع است. تخلص او در شعر الف. بامداد بود.

شهرت اصلی شاملو به خاطر شعرهای اوست که شامل اشعار نو و برخی قالب‌های کهن نظیر قصیده و نیز ترانه‌های عامیانه‌است. شاملو تحت تأثیر نیما یوشیج، به شعر نو (که بعدها شعر نیمایی هم نامیده شد) روی آورد،اما برای اولین بار درشعر «تا شکوفهٔ سرخ یک پیراهن» که در سال ۱۳۲۹ با نام «شعر سفید غفران» منتشر شد وزن را رها کرد و به‌صورت پیشرو سبک جدیدی را در شعر معاصر فارسی گسترش داد. از این سبک به شعر سپید یا شعر منثور یا شعر شاملویی یاد کرده‌اند. بعضی از منتقدان ادبی او را تنها شاعر موفق در زمینه شعر منثور می‌دانند.

منبع نوشت :

شعر دمکراسی از لنگستون هیوز نامی‌ترین شاعر سیاهپوست آمریکایی‌ست و با ترجمه زنده یاد احمد شاملود .

پی نوشت :

دلنوشت :

در اینجا چار زندان است . شعر و صدای شاملو – در اينجا چار زندان است ؛ به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره چندين مرد ، در زنجير… ، از اين زنجيريان، يک تن، زنش را در تب تاريک بهتاني ، به ضرب دشنه اي کشته است.
باغبان چه گویم به ما چه ها کرد